(برف و خاکستر) ifechem.wordpress.com
اگر این لحظه نزد من آیی
دقیقه‌هایت، ساعت‌ها می‌شوند
و ساعت‌هایت، روزها
و روزهایت، عمری خواهد شد
به سوی شاهزادۀ فیل‌ها
دقیقاً یک سال پیش بود که ناپدید شدم
در آن روز، نامه‌ای دریافت کرده بودم
که مرا به نقطۀ آغازین زندگی‌ام با فیل‌ها فرا میخواند
مرا ببخش سکوت یک‌سالۀ ما شکسته نشده بود
این نامه، آن سکوت را شکاند
این، اولین از سیصد و شصت و پنج نامۀ من است به تو
هرکدام، برای یکی از روزهای سکوت
من هرگز بیش از آنچه در این نامه‌ها به خود شبیه نبوده‌ام
اینان نقشه‌های من از مسیر پرندگان‌اند
و تمام از آنانشان که میشناسم، حقیقت دارند
همه چیز را به یاد خواهی آورد همه به یاد خواهند آورد، چونان که پیش از این
در آغاز آسمان مملو از فیل‌های پرّان بود
هر شب در یک گوشۀ مشخص از آسمان می‌آرامیدند
و با یک چشم باز، در رؤیا میشدند
شب هنگام که به ستارگان می‌نگری
به چشمان خیرۀ فیل‌هایی نگاه می‌کنی که با یک چشم باز به خواب رفته‌اند
تا بهتر مراقب ما باشند
از آن زمان که خانه‌ام در آتش سوخت ماه را شفاف‌تر میبینم
به بوستان‌هایی که در وجودم نشسته‌اند خیره شده بودم
بوستان‌هایی را دیدم که در دستانم نگه داشته بودم اما رهایشان کردم
وعده‌هایی را دیدم که نگاه نداشته بودم
دردهایی که مرهم نگذاشته بودم
زخم‌هایی که التیام نداده بودم
اشک‌هایی که روانه نکرده بودم
مرگ‌هایی که به عزا ننشسته بودم
نیازهایی که اجابت نکرده بودم
درهایی که نگشودم درهایی که نبستم
معشوقگانی که پشت سر گذاشتم
و رؤیاهایی که نزیستم
میدیدم تمام این‌ها به من داده میشد و من نمیتوانستم بپذیرم
میدیدم تمام نامه‌هایی را که در حسرتشان بودم اما هرگز نگرفتمشان
میدیدم تمام آنچه را که میتوانست شد اما هرگز نخواهد شد
آن فیل که خرطومش را بالا برده است نامه‌ای است به ستارگان
والی که در آب‌ها رخنه می‌کند نامه‌ای است از قعر دریاها
این تصاویر، نامه‌ای برای رؤیاهای من است
این نامه‌ها، نامه‌های من‌اند برای تو
قلب من چون خانه‌ای متروک است که پنجره‌هایش سالهاست گشوده نشده‌اند
اما اکنون میشنوم که پنجره‌هایش گشاده میگردد در خاطرم ماهیخوار غول‌پیکری‌ست شناور بر فراز برف‌های آب‌شدۀ هیمالیا
آرمیده بر دُم نهنگ کوچک دریایی
نغمۀ شیرهای دریایی ریش‌دار
پارسِ گورخر
تقۀ شن‌ها
گوش‌های سیاه‌گوش
جنبیدن فیل‌ها
فرو شدن وال‌ها
نیمرخ بوفالوها
در خاطرم حلقۀ انگشتان میرکت‌هاست
که بر گنگ شناورند
جاری به سوی نیل‌اند
دایموند را بالا میروند
در خاطرم است حیرانی در گوشه‌های حتشپسوت و صورت بسیاری از زنان
دریاهای بی‌انتها و هزاران کیلومتر از رودها
همه چیز را به خاطر می‌آورم
اما هرگز به خاطر نمی‌آورم از دست دادنشان را
رؤیاهایت را به خاطر بسپار
به خاطر بسپار
هرچه بیشتر فیل‌های ساوانا را می‌نگرم هرچه بیشتر گوش میسپارم هرچه بیشتر رها میشوم
به یادم می‌آورند که هستم
شاید که فیل‌های نگهبان آرزوهای مرا میشنوند و با تمام موسیقیدان‌های ارکستر طبیعت در می‌آمیزندش
من میخواهم از چشمان فیل بنگرم میخواهم رقصی والا را بیاغازم
میخواهم رقصی گردم
نمیتوانم بفهمم دورتر میشوی یا نزدیک‌تر می‌آیی
من دل‌تنگ آن آرامشم که یافتم حالی که در صورت تو می‌نگریستم
شاید اگر صورتت اکنون به من باز میگشت
آسان‌تر بازش می‌یافتم آن صورتی را که گمان میکردم از دست داده‌ام
صورت خودم را
از پَر به آتش از آتش به خون
از خون به استخوان از استخوان به مغز
از مغز به خاکستر از خاکستر به برف
از پَر به آتش از آتش به خون
از خون به استخوان از استخوان به مغز
از مغز به خاکستر از خاکستر به برف
از پَر به آتش از آتش به خون
از خون به استخوان از استخوان به مغز
از مغز به خاکستر از خاکستر به برف
از پَر به آتش از آتش به خون از خون به استخوان
از استخوان به مغز از مغز به خاکستر از خاکستر به برف
از پَر به آتش از آتش به خون از خون به استخوان
از استخوان به مغز از مغز به خاکستر از خاکستر به برف
از پَر به آتش از آتش به خون
از خون به استخوان از استخوان به مغز
از مغز به خاکستر از خاکستر به برف
وال‌ها نغمه نمی‌خوانند از آن که راز و رمزی دارند
می‌خوانند از آن که نغمه‌ای دارند
آنچه مهم است آن نیست که بر صفحات می‌نگارند
آنچه مهم است آن است که بر قلب می‌نگارند
پس نامه‌ها را بسوزان و خاکسترشان را بر برف بتکان
بر دامن رودخانه هنگام که بهار می‌آید و برف آب میشود
و آب از رود لبریز می‌کند و به سرچشمه‌های زمین بازمیگردد
و نامه‌های مرا با چشمان بسته، باز میخوانی
بگذار کلمات و تصاویر چون موجی تنت را بشورند
نامه‌ها را باز بخوان با دستانی که بر گوش‌هایت گرفته‌ای
به نغمۀ بوستان گوش بسپار
صفحه به صفحه صفحه به صفحه
مسیر پرندگان را پرواز کن
پرواز کن